1 december 2015.

Wat het betekent om goede vrienden te hebben kon ik vandaag weer ervaren. Marleens man Tony bracht mij naar Zaventem en ondanks de barre weeromstandigheden en het feit dat we 3 uren onderweg waren was het een gezellige rit. Dank je wel.

De 1e vlucht was prima en we waren op tijd in Istanbul, daar vertrokken we 25 minuten te laat en ik had maar net genoeg tijd om de overstop te maken. Wat een end wanneer je bang bent om je vlucht te missen. De vlucht was goed en ik was gelukkig dat ik al onze mensen zou terugzien. In de luchthaven was ik de enige die haar koffers moest openen. Netjes ingepakt door Tony in folie zodat er niets kon gebeuren. Het verraste mij dat de koffers er waren aangezien de korte overstaptijd. Ik vroeg het meisje ¨waarom moet ik telkens mijn koffers openen terwijl de anderen doorwandelen. Niets hielp en dan zei ze * you need a donation letter because you must pay VAT of BTW* Ik antwoordde als ik dit moet betalen bel ik onmiddellijk mijn vrienden van het Municipal en die willen komen. Ik was moe want ik was 22 uur onderweg en realiseerde mij dan pas dat het midden in de nacht was, maar het wekte indruk. Dan kon ik verder gaan en ik was blij dat ik Issa ¨onze taxichauffeur ¨van in het begin buiten zag staan.

IK was verrast, Lightness was buiten ondanks dat het 3 uur s ’nachts was en ze moest opstaan om 5 uur. Een warm welkom zoals altijd.

Na een korte nachtrust kon ik het niet laten onmiddellijk aan de slag te gaan. Ik ging gedag zeggen aan de nieuwe directeuren in het Municipale en later aan Nuru onze ingenieur van in het begin. Daarna vertrokken we naar onze dagopvang want ik wilde dolgraag onze kinderen zien. Wat een ervaring telkens, voor ik kon uitstappen rende ze met zijn allen naar onze taxi. Voor deze lieve kinderen doe je het. Ze gingen de klas in en zongen ze liedjes om me te verwelkomen. In de gebreide zakjes zat een kam in andere een haarspeldje en wat waren ze gelukkig. Maar het was niet enkel goed nieuws wat er te melden is. De teachers zijn jaloers en bleven afwezig. De poorten bleven open en de kinderen waren alleen. Gelukkig zijn er onze werkers die dan zorg dragen voor onze kinderen. Maar dit gedrag moet gestopt worden. We hebben leraressen nodig of therapeuten die de kennis en een hart hebben voor onze kinderen. Gelukkig wordt er nu naar ons geluisterd en naar jaren strijd voelen we ons nu gesteund door velen. Mensen die het verschil kunnen maken, want zeg toch zelf ook onze kinderen met een beperking verdienen een goede toekomst.

Dit krijgt een vervolg en ik houd jullie op de hoogte want we gaan niet voor minder.

Daarna gingen we naar het fabriek waar ze onze bouwstenen zouden maken. Bouwstenen voor ons Umojahuis. Die worden hier nog met de hand gemaakt. Een heel proces dat zo vertelden ze tot 3 maand zou duren. Toen ik zei dat wij samenwerken met het Municipale zouden ze zich haasten. Maar niets dus en er was niets klaar, tenminste dat vertelde ze mij. Ik antwoordde, wij krijgen een probleem met onze regering want wij moeten als organisatie officieel werken. Dan waren ze bereid om 254 bouwstenen te leveren, het is enkel een begin maar we gingen de stenen ophalen. We hebben er 3200 nodig om de binnen en buitenmuur te bouwen. Maar de aanhouder moet winnen en morgenvroeg ga ik terug op aanraden van Mr Kaale en laat ze een papier onderteken. Een papier waarin geschreven staat dat alle volgende stenen voor ons zijn anders verkopen die weer aan iemand anders.

En de reden dat ik nu hier ben is:

De opvang moet ondersteund worden door het Municpale en ons waterproject is bijna klaar. Ik was zo benieuwd naar het resultaat. We spraken af dat we morgen een voorschot betalen en dan gaan ze onmiddellijk aan de slag. Dat wil zeggen, ze plaatsen 2 tanks van 10.000 liter ieder en ze plaatsen een solarpomp. En ze werken de buitenkant af. De ondergrondse leidingen zijn gelegd naar onze dagopvang, de dag en kraamkliniek en later naar de omgeving en basisschool. Dit wil ook zeggen dat we geen onkosten hebben voor de elektriciteit in de toekomst maar ook dat we de omgeving kunnen voorzien van licht. Dit groot project hebben we kunnen doen via de hulp van onze sponsor. De sponsor heeft altijd in het waterproject geloofd, ook in de tijd dat dat alles tegenzat en hij het zelf kon aanschouwen. We zijn de sponsor ontzettend dankbaar want drinkbaar water is een basisbehoefte voor iedereen toch.

Na verschillende mensen geïnformeerd te hebben en met de nodige afspraken gingen we naar de vergadering. Een heel belangrijke vergadering samen met de top. Ik had zelf kaas gekocht en Marleen vroeg mij wat ga je toch doen met al die kaas. Ik had de hoeveelheid onderschat maar was blij dat ik hen in een restaurant Belgische kaas kon serveren. Natuurlijk had ik dit besproken want zelf nu toch zelf je neemt geen eten mee naar een restaurant. Maar de schotse eigenaar was zeer behulpzaam en kwam telkens vragen of alles okay was. De vergadering verliep vlot en we maakten samen belangrijke afspraken. Ik zal jullie hierover later informeren wanneer alles rond is. Het was een nuttige maar ook een gezellige vergadering. Zal er nu eindelijk schot in komen en kunnen wij onze dromen realiseren? De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik na al deze jaren eindelijk geloof in deze mensen. Samen gaan we ervoor pamoja sanaaaaaa zoals de directeur mij WhatsApp te, dit betekent samen gaan we ervoor bedankt.

Het is raar hoe de dingen soms lopen. Vorige keer hadden we een nieuwe Education officer, we werkte fijn samen en ik was gelukkig. Ook toen ik thuis was hadden we veel contact. Nu is hij de baas van het Kilimanjaro district en zitten opnieuw samen in een vergadering met Belgische kaas en chocolade.

Wat een dag, een dag vol verrassingen en met goede afspraken. Ook dit kan in Moshi als je met goede mensen samenwerkt.

Ik tel de dagen af dat Issa terug is. Onze taxichauffeur van het 1e uur is weg met een groep voor een paar dagen. En ja natuurlijk ik begrijp dit, want dit is zijn job maar iedereen vraagt mij waar is Issa. Issa is een lid van het Umojateam en onmisbaar in alles wat we doen.

Tevreden ga ik slapen.