Deze morgen ga ik eerst langs het Municipale om het verslag uit te brengen van Bahati en George. Ik zal er alles aan doen om beide in ons team als occupationtherapisten te kunnen toevoegen. The proposal getuigt van veel kennis en professionaliteit Ik hoop dat de Municipale directeur er ook zo over denkt. Van Nuru weet ik het al.

Als we in Shirimatunda aankomen groet er mij plotseling een man. Ik ken hem niet en vraag aan Issa wie het is. De nieuwe burgemeester van Shirimatunda zegt hij, ik maak meteen kennis en mijn eerste indruk is goed. In ieder geval veel beter dan het contact met de vorige. We maken meteen een afspraak en even later blijkt al dat ik hem eerder nodig heb als verwacht.

We rijden daarna naar Baba Priscus want we willen er alles om doen om voor hem ook een huis te laten bouwen. We rijden naar de Ward officier en onderweg hebben we een afspraak met de nieuwe burgemeester Francis. Hij zet alles en iedereen in om ons zo snel mogelijk te helpen en even later zitten we in het kantoor van de Ward Officier. Daarna wordt de chairman van Shirmatunda ook nog opgetrommeld, deze laatste moet het verhaal bevestigen. Het verbaast mij dat deze mevrouw zo netjes een brief uit haar mouw tovert, wel met de hand geschreven maar we hebben hem.

Wanneer we buiten komen zeg ik tegen Baba Priscus dat we voor nieuwe krukken gaan kijken, want deze zijn voor hem levensgevaarlijk. Als hij mij dan ook nog geld vraagt, zeg ik dat we nooit geld geven. En natuurlijk heb ik er begrip voor want hij heeft waarschijnlijk zelfs voor deze dag nog geen vooruitzichten om te overleven en om voor eten voor zijn gezin te zorgen. Ons principe is dat we dit niet doen, de gevolgen zijn immers niet te overzien. Als ze mij zien wordt er dikwijls om hulp gevraagd. Er is geen beginnen aan. Het voelt niet goed, je zou graag iedereen helpen.

Later wanneer we dit tegen hem zeggen, antwoordt hij ¨ik zal dit niet meer vragen¨. Maar hij kan niet werken en heeft een gezin te onderhouden met een vrouw en 6 kinderen. Voor één keer zag ik een geheel andere baba Priscus niet omdat we hem niet konden helpen maar vooral uit schaamte, schaamte voor de armoede. Hij lacht altijd maar soms …..