Vandaag gaan we terug op bezoek bij mama Saidi. Trots heeft Saidi zijn kleine broertje in zijn armen en komt er mee naar ons toe gelopen. Saidi is heel begaan met zijn kleine broertje maar ik houd toch mijn hart vast. Snel heb ik Habibo in mijn armen en vergeet even waarvoor we hier zijn. Ondanks dat hij 4 weken oud is, is hij heel klein. Maar hij oogt voor mijn gevoel goed en het bange gevoel dat ik vorige keer had heb ik vandaag niet. Hopelijk heb ik het fout ingeschat en is hij een prematuur baby. Vandaag slaapt hij veel en het is een mooi jongetje. Dat maakt het extra moeilijk. Kon ik hem maar meenemen en thuis ergens onderbrengen. Ik mag op geen enkele manier hier beloftes maken en doe dit ook niet. Enkel de hulp aanbieden die ze hier kunnen bieden zoals een opvang voor baby’s en kinderen.

Wat gaan we doen. Moeten of mogen we actie ondernemen., Als mama Saidi ja zegt is het dan ja, beseft ze het door haar kleuterleeftijd of niet. Bibi zegt, help ons a.u.b. en zorg dat Habibo in een opvang kan waar hij toch nog in het weekend naar huis kan komen. Bibi heeft zelf veel problemen met haar nieren. Dan nog maar te zwijgen over Babu. Babu is ontzettend zwak en is alleen met heel, heel veel ondersteuning van zijn schoondochter en een stok naar ons kunnen komen. Het is niet om aan te zien. Deze keer tovert hij een brede glimlach op zijn gezicht uit dankbaarheid. Hij is van zijn huis naar het nieuwe huis van mama Saidi gekomen. Hij is zo fragiel, ik had niet kunnen bedenken dat hij dit nog zou kunnen. Met je ogen dicht zie je dat er hier hulp moet komen, maar gelukkig zie ik straks Nuru, Bahati and George die ons het nodige advies kunnen geven. Want ik vind het een te grote beslissing voor James en mij.

Ik vind het soms vervelend dat ik het gesprek aan James moet overlaten, maar het is niet anders door de taal. Was Swahili toch maar niet zo moeilijk. James doet dat ontzettend goed maar moet nu moeilijke vragen stellen. We nemen Bibi mee naar buiten en ze praat honderduit en vooral wat er met de baby moet gebeuren. Zullen we Bibi meenemen naar een opvang, ze zal moeten kiezen voor haar dochter. Gelukkig heeft Loes vrijwilligerswerk gedaan en weet ze een hele goede opvang. Maar dan nog rijst iedere keer opnieuw dezelfde vraag. Wat doen we? Zowel James als ik zijn er erg van onder de indruk. Dan vertelt Bibi ook nog dat haar zoon zei, ze moeten die man ervoor op laten draaien die haar verkracht heeft. Dat moeten ze zeker doen, maar ik vraag mij af of mama Saidi dit zelf weet. Vragen we haar of ze de man kent, ik wil het er over hebben. Maar wat doen we als ze het weet. Is het dezelfde man waar door ze 4 kinderen heeft. We mogen deze mannen niet ongestraft hun gang laten gaan. Maar als ik thuis ben of vandaag als ik naar Dafrosa vraag ik hiervoor hulp. Dat is een taak voor anderen mensen. We kunnen wel de 1e stap hierin doen. Gelukkig ken ik nu vrouwen die op hoger niveau strijden voor vrouwenrechten. Wij moeten haar hierin beschermen en gaan met haar naar het hospitaal om haar te laten steriliseren. De prikpil is voor haar geen optie meer. Morgenvroeg vertrekken we vroeg en gaan spreken met de gynaecoloog. Wij nemen hierin geen enkel risico.

Ik zou mijn werk hier voor geen geld meer willen missen maar vandaag …. Voel ik mij zo machteloos.

 

We rijden nu naar Nuru, Bahati en George. Gelukkig kan Nuru mij onmiddellijk advies geven, er is een kliniek waarin ze met dit soort problemen omgaan. Ook de 2 jongens geven hun advies. George was ook daar om ons te helpen. Wat zou ik toch zijn zonder al deze goede mensen om me heen.

Maar vandaag ook voel ik mij dankbaar, dankbaar dat ik dit werk mag en kan doen.