Ik vertelde jullie dat ik vandaag de zorg zou overdragen aan Sociaal Welfare en niet Health care zoals ik schreef. We hadden eerst een interview met Bibi waardoor duidelijk werd hoe Mama Saidi zelf met haar beperking omgaat. Ik moet jullie eerlijk bekennen dat ik het zelf niet meer snap. Ze heeft vandaag reeds 3 keren haar verhaal een heel andere wending gegeven over de vaders. Momenteel kan daar geen onderzoek naar gedaan worden, want er moet eerst meer zekerheid zijn. Je kan toch niet iemand beschuldigen van vaderschap als je het niet zeker weet. Maar wat duidelijk is, haar enige broer zal van Dar Es Salaam ( 600 km hier vandaan) moeten overkomen om hier hulp te bieden. Bibi praatte honderduit en haar expressie vertelde mij al genoeg.

Daarna gingen we naar mama Saidi die er langs in het nieuwe huis woont. Ook mama Saidi kreeg een gesprek en Agnes, de directeur van de organisatie is een prachtige vrouw met veel kennis. Ook zij en James hadden moeite met het steeds veranderen van wat en hoe het gebeurd is en het gesprek gaf onmiddellijk meer duidelijkheid. Ik denk dat mama Saidi autistisch en ze toonde op geen enkele manier haar emotie of wat dan ook. Ze keek in het gesprek de andere kant op als ze antwoord gaf. Ik had moeite met haar en voor mij werd het hoe langer hoe duidelijker dat er iets moest gebeuren. is Tot dan had ik de baby nog niet gezien en kon niet vermoeden dat we maar net op tijd zouden zijn om Habibo te redden. Daarna wilde ze Habibo borstvoeding geven, ik schrok en tot op heden raakt het mij wat ik zag. Ze gaf borstvoeding zonder te zien wat er werkelijk aan de hand was. Tegen Agnes vertelde ik wat ik zag. Habibo was bijna levenloos. Ik vroeg om onmiddellijk met hem naar het ziekenhuis te gaan. Toen Agnes de baby in haar armen nam was ik bang dat we al te laat waren. Hij opende zijn oogjes niet en hij was vel over been. Zijn beentjes waren net een paar cm doorsnee net zoals zijn armpjes en zijn ribben kon je tellen. Hier mochten wij geen minuut meer verliezen. James kan het niet mee aanzien en gaat ook naar buiten, ook hem wordt het teveel.Ik belde Lightness op want ik wilde even mijn verhaal kwijt. Lightness zei * vertrek en ik wacht jullie buiten aan het ziekenhuis op*. Opnieuw geen emotie en eigenlijk als je de beperking weet kan je het haar niet kwalijk nemen maar begrijpen deed ik het toch ook niet. We vertelde bibi wat er aan de hand was en vertrokken.

In het ziekenhuis regelde Lightness onmiddellijk alles zodat we niet te lang moesten wachten. Normaal ga ik met haar en of James mee en nu stuurde ze me weg. Ik snapte het niet heel goed op dat moment, maar later hoorde ik waarom ze dit deed. Nu ze alleen ging kon ze vragen om mama Saidi voortaan gratis te helpen omdat ze beperkt is en als ik er bij was keken ze naar mij als blanke. We hebben alleen een brief nodig van de counselor en dan krijgt ze voortaan gratis medische hulp. Wij zijn ontzettend blij met onze goede achterban, want zonder hen was dit niet mogelijk. Tot mijn verbazing waren Agnes en Lightness heel goede vrienden die lang samenwerkte. Maar doordat ik Healthcare zei wist Lightness niet over wie ik het had. Wat een fijn weerzien voor beide en wat mag ik mij bevoorrecht noemen om met deze prachtige mensen te mogen samenwerken.

Daarna wordt alles geregeld zodat beide opgenomen worden. Tot dat de baby hopelijk beter wordt en er een plek gevonden is om de baby te plaatsen. Nu is het heel duidelijk dat we hopelijk net op tijd waren. Maar dit mag niet meer gebeuren. Lightness regelt dat we snel naar de afdeling kunnen gebracht worden.

Ik wacht buiten met James tot de dokter komt. Dan horen we dat we voedsel moeten gaan kopen voor mam Saidi, de baby krijgt onmiddellijk bijvoeding. De baby is 6 weken en woog bij de geboorte 3,5 kgr. Een normaal gewicht toch, ik vraag om de baby te wegen want ik dacht dat het een prematuur was. Hij was net geen 3 kilo meer en 6 weken verder. Gelukkig opent Habibo even zijn oogjes. Had ik het dan toch goed de 1e keer toen ik dacht dat er iets was. Zijn ontlasting is heel groen, wat wil zeggen dat hij niets in zijn maagje heeft. En voor het eerst zag ik 2 muskietenbeten toen Agnes mij deze toonde. Hopelijk heeft hij in deze zwakke toestand geen malaria want dan houd ik mijn hart vast.

James en ik gaan eten kopen. Dit kunnen wij ons toch niet voorstellen. We kopen een plastiek kom , beker en lepel wat voor de zieke mensen uitgestald staat buiten op een tafel. Onze taxichauffeur gaat eten kopen in de kantine. Kantine is een groot wordt want ze hebben enkel bananen en rijst en soms bananensoep. Daarna brengen we het eten naar mam Saidi, de dokter is net daar met Lightness. De baby wordt opgenomen tot er een plek vrij is in opvang en wij gaan naar onze volgende opdracht.

Daarna lichten we bibi en regelen met de buren dat er morgen voedsel naar het ziekenhuis gebracht wordt.

Wat doen we met de andere kinderen. Mama Saidi is op haar plek en wordt samen met Habibo goed verzorgd en ik neem even wat meer afstand.

 

Het is een lang verhaal geworden, maar ik wilde mijn emoties even kwijt in mijn blog.