Na een fijn gesprek met de directeur van de Gabriëlla organisatie keek ik uit naar de teambuilding met ons team.

De stress die ik had om alles te regelen, viel snel van mij af. Na 16 jaar Tanzania zou ik hier toch aan moeten wennen zou je zeggen maar niets is minder waar. Onze taxichauffeur is nog steeds niet terug en om een andere goede te vinden is een hele klus. Degene die zich aan de afspraak houden kan je op je ene hand tellen.

Je had ons moeten zien zitten, omvallen kon ik niet want we zaten met zijn twaalven in een auto. 4 in het koffer en al de rest in de wel iets grotere auto en dan een rit door al die gaten. Aan onze chauffeur lag het niet, hij reed voorzichtig en toen we de politie passeerde zei James tegen ons, *cross your fingers*. Soms raakte onze bumper de grond en hield ik mijn hart vast nu we een mooie en goede auto hadden.

Het was een namiddag met een gouden randje. Ik had dit geregeld op een plein waar in het weekend live music gespeeld wordt. Een grasveld met 2 schommels en een wip en met heel vriendelijke mensen. Niets was hen teveel. We waren met zijn 20 d.w.z. onze werkers en hun kinderen. Als dit bij ons was zouden de kinderen vechten om op de schommel of op de wip te mogen zitten. Hier ging het vlekkeloos. In het begin regende het toen we net daar waren, maar toen de muziek aanging was het tijd om te dansen. Met zijn allen op de dansvloer. Plezier ten top tot aan het eten. Ik had voor iedereen een schotel met frietjes, groenten en kip geregeld voor 2,5 € per persoon. Een lunch die ze hier nooit eten en waar ze stapel op zijn. Toen de borden net geserveerd werden kwamen de zwarte plastiek tasjes tevoorschijn. Deze tasjes dienen om de botten in te bewaren of indien er eten over is om dit mee naar huis te nemen. Als jullie zouden zien in welke erbarmelijke huisjes zij leven konden jullie even meegenieten van dit geluk. Soms raakte het mij zo dat ik er bijna emotioneel van werd. Wat ben ik ongelofelijk trots op ons team * ze zeggen telkens, ik bid iedere dag voor U en dat onze dromen mogen uitkomen*. Dat geloof is hier anders maar wat er achter zit daar ben ik ongelofelijk blij mee. Onze werkers gaan voor elkaar door een vuur en al ben ik de taal nog niet meester hebben we ongelofelijk veel plezier op zulke momenten. Na het eten zijn we met zijn allen rond het speelplein gaan zitten en het was laat voor we er erg in hadden.

Op de moeilijke momenten die er hier ook jammerlijk genoeg zijn, helpen jullie mij daar doorheen. Het werken tussen de gewone mensen geeft mij zoveel kracht en het besef dat onze kinderen met een beperking ons nodig hebben.