Wat een ongelofelijke dag.

Ik start mijn dag in het Mawenzi-ziekenhuis en bezoek daar mevr. Mwako ( zij is de regionale Medical officier ) hoofd van alle ziekenhuizen in het Kilimanjaro district. Ik kan nu gewoon bij haar binnenlopen en wordt er altijd heel goed ontvangen. Als ik haar mijn probleem uitgelegd heb, belt ze onmiddellijk naar Mr Msuya ( hij is hoofd op het Prime Ministerie ). Ze vertelt mij over 2 uur heb je een afspraak. Bij Mr Msuya aangekomen zegt de receptioniste; * Je mag onmiddellijk binnengaan ondanks dat hij een vergadering heeft. Mr Msuya is blij mij te zien en het is geen straf om naar hem te mogen gaan. Hij heeft ons ontzettend geholpen in december en doet dit nu ook weer. Woensdag heb ik opnieuw een afspraak. Ik wil niet betalen voor mijn werkvergunning en mijn visum. Ik ging naar het Immigratiekantoor en die vroegen mij voor beide 1000 dollar. Gelukkig begrijpt hij en Mawenzi mij hierin volledig. Het zou toch te gek zijn om te moeten betalen om te mogen helpen.

Daarnaar rijd ik door naar Dafrosa van TARWREF. Dit is iedere keer een fijn weerzien en wat hebben we elkaar veel te vertellen en kunnen we veel hierin betekenen voor elkaar. Het beste nieuws nu is dat er gestart wordt met het bouwen van een huis voor Mama Lucresia. Zou dit kunnen verhelpen dat als zij een veilig huis heeft niet meer verkracht wordt terwijl haar moeder op het veld werkt. Gelukkig krijgen we hierin ook veel steun. Dafrosa en ik bespreken verschillende projecten die we samen willen doen, wat voor ons betekent alleen voor mensen met een beperking. Zij kan onze inbreng gebruiken in haar projecten. Een nieuw project wat zij gaat doen, is zorgen voor de homo’s en lesbiennes. Zij durven dit aan en ik juich dit alleen maar toe, deze mensen moeten ook hier aanvaard worden en zeker hierin geholpen worden.

Daarna rijd ik naar de bank, want ik moeten onze aannemers betalen voor het Umojahuis.

Daarna wacht Mr Kaale en Nuru op mij voor een vergadering. Wat zou onze vzw en foundation toch zijn zonder hen. Zonder hulp van mensen van hier kom je er niet. Wij niet maar ook individuele of organisaties van bij ons niet. Wij prijzen ons gelukkig dat wij niet alleen deze mensen hebben in onze projecten maar het zijn ook ongelofelijk goede vrienden geworden in al die tijd. Beide hebben een afspraak gehad bij de directeur van Pangani ( dit is de waterorganisatie over geheel Tanzania). Opnieuw lopen wij tot een probleem aan in et waterproject maar zij lossen het op. Een afspraak is een afspraak en wij betalen geen meerkosten. Daarna vertelt Nuru mij wat ze gaan doen bij de officiële opening en het ontroert mij. De officiële opening zal gebeuren als ik in juni of juli naar hier kom met mijn kinderen. Zo is er alle tijd om de inhuldiging en de schildering af te maken. Maar voor wij vertrekken is alles operabel. Ik ben hier ontzettend blij mee en samen met mij onze sponsor die altijd in ons is blijven geloven ondanks de vele moeilijkheden. Hoe en wat vertel ik jullie later want het moet een verrassing blijven.

Daarna bespreken we verder onze verdere plannen en evalueren onze projecten. Jullie zijn kanjers, ik ben ongelofelijk trots op jullie. Zelfs Nuru had zondag een afspraak met Mr Kaale. Ik respecteer zijn zondag altijd omdat ik weet hoe druk hij is, als ik dit tegen hem zeg antwoordt hij mij * dit ik omdat ik zo blij ben met ons project en wij hierin zoveel kunnen betekenen voor de mensen*. Geweldige kerel en mijn beste vriend hier in Tanzania. Lachend stapt hij uit de auto om weer druk aan het werk te gaan.

Daarna ga ik naar de counselor. Mr Kaale vraagt in de kerk aan de mensen die teveel meubels hebben die voor onze armste mensen kunnen schenken. En wat denk je de counselor wil ons daarbij gaan helpen en heeft over 3 dagen hierop een antwoord belooft hij mij. Ook gaat hij zorgen dat onze huizen die we nu aan het bouwen zijn voorzien zijn van een toilet.