Een heel jaar voorbereiding ging hieraan vooraf.

Begin vorig jaar gingen de 1e gesprekken van start. We werden gecontacteerd door studenten van QRIOS campus VSPW Hasselt. En ons project werd goedgekeurd. Met onze 7 studenten Miranda, Maaike, Conan, William, Monica, Karolien, Shauny en lerares Rita was er vanaf het begin een heel goed contact.

Van in het begin waren de studenten gemotiveerd en we keken uit naar de vergaderingen die in Hasselt plaats vonden. In het begin was het zoeken, want ook voor ons was dit het 1e groot project met zoveel studenten. Maar door het enthousiasme was dit geen straf. Gaandeweg werd het project duidelijker en zowel de Tanzaniaanse leraressen als Sanctus waren hierbij een grote hulp.

Want werken in Tanzania is niet altijd makkelijk. Een belofte is geen belofte en als je dan erachter komt ( 2 dagen voor de studenten arriveren) dat de vakantieperiode veranderd is dan ben je blij met leraar Nasorro en lerares Yvone die onmiddellijk zeggen ¨Henny lig er niet van wakker¨ wij komen terug van onze vakantie want we laten jullie niet in de steek. Dat was al een geruststelling, Yvone ging zelf naar de Municipal director nadat we met zijn allen naar de Head master Munisi waren geweest. Dit gaf op zich geen problemen, maar hoe is het toch mogelijk dat de vakantie 2 dagen voor de paasvakantie begint veranderd is en dit zonder dat hiervan iemand op de hoogte werd gebracht. Als wij niet per toeval op internet hadden gekeken dan …. Wat er wel extra bij kwam was dat wij het eten van de kinderen moesten betalen, dit was een extra kost die niet gebudgetteerd was. Maar we waren al lang blij dat alles nog geregeld was.

Een andere belofte die geen belofte was, waren de uren. De kinderen krijgen normaal les van 8 tot 12.30 uur. Nu werd er ons beloofd dat ze een volledige dag dus tot 15.00 uur in de school konden blijven. Henny zei de Municipal director , ik ben hier de baas en ik geef de instructie. Maak je a.u.b. geen zorgen want dit geen probleem. Hoe kon ik het toch weer geloven, een gelofte die mij tig keren beloofd is en iedere keer voor 100 % . Ik mocht het niet zeggen tegen de leraren want dit was niet mijn taak. Ik viel bijna achterover in onze 1e vergadering toen ze ook deze belofte niet nagekomen waren.

En dan nog maar te zwijgen van het werkvisum, het gaf mij slapeloze nachten.

Maar eind goed al goed en wat waren onze studenten geweldig. Alleen het feit al dat ze al deze Afrikaanse problemen het hoofd boden maakte ons als team heel sterk en close.

Lieve studenten, ik ben trots op jullie en jullie zullen altijd een warm plekje in mijn hart hebben. Want jullie leerden ook kinderen wat zelfredzaamheid is. Jullie maakte het begin op waar wij nu kunnen verder borduren.

Pamoja ni nguvu